Mapa strony  Logowanie    Wersja do druku     
 
  Strona głównaDziałalnośćZakład Integracji Europejskiej (ZIE)Unia Europejska.pl (d. Wspólnoty Europejskie)Abstrakty1/2012
Szukaj:   
 

 
Rada Programowa
Kolegium Redakcyjne
Wymogi redakcyjne
Procedura kwalifikacji artykułów do publikacji
Lista recenzentów
Warunki prenumeraty
Spis treści numerów wg roczników
Abstrakty
1/2011
2/2011
3/2011
4/2011
5/2011
6/2011
1/2012
2/2012
3/2012
4/2012
5/2012
6/2012
1/2013
2/2013
3/2013
4/2013
5/2013
6/2013
1/2014
2/2014
3/2014
4/2014
5/2014
6/2014
1/2015
2/2015
3/2015
4/2015
5/2015
6/2016
1/2016
2/2016
3/2016
4/2016
5/2016
6/2016
Egzemplarze on-line
Najczęściej cytowane artykuły w czasopiśmie





 

1/2012

Konferencja klimatyczna w Durbanie - wiodąca rola UE w osiągnięciu porozumienia - Piotr Ważniewski
Wywoływane przez działalność człowieka wzmacnianie efektu cieplarnianego, poprzez emisje gazów cieplarnianych, jest uważane za jedno z największych zagrożeń dla naszej planety. W artykule omówiono przebieg i rezultaty konferencji klimatycznej ONZ - COP-17, która odbyła się pod koniec 2011 r. w Durbanie (RPA), rozpatrując to wydarzenie na szerokim tle historycznym. Zawarto w nim wiele informacji na temat działań podejmowanych na rzecz walki z globalnym ociepleniem i roli UE w tym procesie.
Wyniki Konferencji wywołały skrajnie różne komentarze. Spotkały się one ze zdecydowaną krytyką przedstawicieli ruchów ekologicznych, którzy podkreślali, że brak konkretnych zobowiązań redukcji emisji gazów cieplarnianych (postanowiono tylko, że takie decyzje zostaną podjęte) stanowi wielkie zagrożenie. Natomiast wielu polityków uznało wyniki Konferencji za korzystne. Stwierdzili, że w sytuacji, gdy groziło całkowite fiasko, wynik szczytu w postaci przyjęcia „mapy drogowej", zmierzającej do zawarcia w 2015 r. paktu klimatycznego, obowiązującego nie tylko kraje rozwinięte, ale i kraje rozwijające się, można uznać za sukces. Podjęto także szereg innych korzystnych decyzji. W sumie rezultaty Konferencji można uznać za zbyt mały krok, ale uczyniony we właściwym kierunku.

Program zmian polityki współpracy rozwojowej Unii Europejskiej - Paweł Frankowski
Artykuł omawia zmiany w polityce współpracy rozwojowej Unii Europejskiej zaproponowane w październiku i grudniu 2011 roku dotyczące współpracy w dziedzinie rozwoju UE. Dokonano analizy nowych instrumentów i strategii dotyczących konkretnych działań zewnętrznych UE, podkreślając kwestię dobrych rządów, praw człowieka i demokracji jako warunku wstępnego współpracy w zakresie rozwoju i wsparcia finansowego. Autor w swym artykule sugeruje również, że śmiałość Europy w promowaniu szczegółowych norm, wartości i interesów europejskich współbrzmi z najnowszymi zmianami w Północnej Afryce i mogłaby wpłynąć na przyszłe stosunki ze słabo rozwiniętymi krajami afrykańskimi.

Zjawisko platformy eksportowej na przykładzie zachowań inwestycyjnych amerykańskich korporacji w Unii Europejskiej - Małgorzata Żmuda
Jedną ze strategicznych odpowiedzi korporacji transnarodowych na liberalizację wymiany handlowej w ramach regionalnych ugrupowań integracyjnych jest lokowanie inwestycji bezpośrednich w jednym z krajów członkowskich, a następnie eksport większości produkcji do pozostałych krajów regionu. Na podstawie tej obserwacji sformułowana została teoria platformy eksportowej dla bezpośrednich inwestycji zagranicznych (export platform foreign direct investment), w myśl której członkostwo w ugrupowaniu integracyjnym, przy jednoczesnym oferowaniu szczególnie dogodnych warunków inwestycyjnych przyczynić się może do wzrostu atrakcyjności małego kraju dla kapitału korporacji transnarodowych spoza regionu. Szczególną rolę odgrywają przy tym korzystne rozwiązania fiskalne, których potencjał może zostać zrealizowany, gdy ugrupowanie integracyjne utworzy jednolity rynek wewnętrzny. Dla zobrazowania tego zjawiska, w artykule analizie poddano najważniejsze lokalizacje amerykańskich inwestycji bezpośrednich w Unii Europejskiej na przestrzeni ostatnich dwudziestu lat. Szczególną uwagę poświęcono małym krajom członkowskim UE oraz wzrostowi ich atrakcyjności dla kapitału amerykańskiego po utworzeniu jednolitego rynku europejskiego.

Napięcia w strefie euro i grecki kryzys - Adam Gwiazda
Obecny kryzys w strefie euro zaczął się w Grecji na początku 2010 r., kiedy kraj ten nie był w stanie spłacić swojego zadłużenia. W artykule omówiono trudną sytuację gospodarczą Grecji i niektórych słabszych krajów eurolandu, które muszą sprywatyzować swoje firmy państwowe i "odchudzić" nadmiernie rozbudowany sektor publiczny, aby znaleźć wyjście z obecnego kryzysu. Kryzys ten pewnie by się nie wydarzył, gdyby Grecja i niektóre inne słabsze kraje eurolandu nie rozbudowałyby swojego aparatu biurokratycznego i nie finansowały szczodrych świadczeń społecznych z pożyczek zaciąganych za granicą, a nie ze sprzedaży przedsiębiorstw państwowych i innych dochodów państwa. Kraje te nie mogą teraz poszukiwać rozwiązania swojego kryzysu w pomocy finansowej innych, mocniejszych krajów eurolandu, Europejskiego Banku Centralnego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego, lecz muszą przeprowadzić radykalne reformy gospodarcze i wprowadzić w życie programy oszczędnościowe. Dwie inne opcje, a mianowicie wyjście Grecji ze strefy euro i wprowadzenie w tym kraju drachmy lub dobrowolne opuszczenie tej strefy przez Niemcy i powrót do marki wydają się na początku 2010 r. nierealistyczne, a przede wszystkim politycznie niebezpieczne.

Strategia lizbońska - przyczyny niepowodzenia - Jan Piotrowski
Tuż po wdrożeniu strefy euro, Rada Europejska przyjęła ambitną strategię (strategia lizbońska) na kolejną dekadę. Jako główny cel dla UE postawiono „przekształcenie się w najbardziej konkurencyjną i dynamicznie rozwijającą się, opartą na wiedzy, gospodarkę, zdolną do trwałego wzrostu oraz zapewniającą więcej miejsc pracy i większą spójność społeczną". Strategia stopniowo przyjęła kształt zestawu różnych gospodarczych i społecznych celów cząstkowych. Główny cel sprowadzał się do zapewnienia przeciętnego tempa wzrostu gospodarczego na poziomie 3%. Jego osiągnięciu miał sprzyjać wzrost nakładów na badania i rozwój do poziomu 3% PKB. W 2005 r. strategię nieznacznie zmodyfikowano, koncentrując się na wzroście gospodarczym i tworzeniu miejsc pracy. Światowy kryzys gospodarczy z 2009 r. dramatycznie pogorszył warunki makroekonomiczne. W 2010 r. Komisja Europejska przyznała, że strategia lizbońska okazała się porażką i postanowiła wyciągnąć wnioski na przyszłość. Za główne przyczyny niepowodzenia uznano brak właściwej koordynacji między KE i państwami członkowskimi, nadmierną liczbę, często ze sobą sprzecznych, celów, brak dostatecznego zaangażowania władz krajowych, a także rozszerzenie w 2004 r. Unii o 10 nowych członków, będących na niższym poziomie rozwoju gospodarczego niż stare państwa członkowskie. W naszym przekonaniu, przyczyną niepowodzenia było również zignorowanie nierównowagi sektora finansów publicznych, a także nieuzasadniona wiara w moc przyjętej wspólnej waluty.