Mapa strony  Logowanie    Wersja do druku     
 
  Strona głównaDziałalnośćZakład Integracji Europejskiej (ZIE)Unia Europejska.pl (d. Wspólnoty Europejskie)Abstrakty5/2011
Szukaj:   
 

 
Rada Programowa
Kolegium Redakcyjne
Wymogi redakcyjne
Procedura kwalifikacji artykułów do publikacji
Lista recenzentów
Warunki prenumeraty
Spis treści numerów wg roczników
Abstrakty
1/2011
2/2011
3/2011
4/2011
5/2011
6/2011
1/2012
2/2012
3/2012
4/2012
5/2012
6/2012
1/2013
2/2013
3/2013
4/2013
5/2013
6/2013
1/2014
2/2014
3/2014
4/2014
5/2014
6/2014
1/2015
2/2015
3/2015
4/2015
5/2015
6/2016
1/2016
2/2016
3/2016
4/2016
5/2016
6/2016
Egzemplarze on-line
Najczęściej cytowane artykuły w czasopiśmie





 

5/2011

Warunki realizacji programu polskiego przewodnictwa w Radzie UE - Marzenna Błaszczuk-Zawiła
Od 1 lipca 2011 r. Polska, korzystając z kompetencji przyznanych jej jako krajowi przewodniczącemu Radzie Unii Europejskiej, przystąpiła do realizacji programu przewodnictwa w Radzie. W artykule omówiono czynniki, które mogą utrudnić realizację polskich planów, takie jak sytuacja polityczna i gospodarcza w Unii i jej otoczeniu, różnice w podejściu do niektórych zagadnień między Polską a innymi państwami członkowskimi, proces kształtowania się nowej równowagi instytucjonalnej po wejściu w życie Traktatu z Lizbony, a także słabości polskiej administracji.

Rosja - Unia Europejska: problemy współpracy a nowe porozumienie - Marcin Kaczmarski
Kształt oraz treść stosunków między Rosją a Unią Europejską ewoluują wraz z postępami integracji w Unii i częściowym odzyskaniem przez Rosję pozycji mocarstwowej, utraconej w wyniku rozpadu ZSRR. Mimo iż Rosja kultywuje relacje z wybranymi państwami członkowskimi Unii, usiłując poprzez stosunki dwustronne polepszyć swoje położenie, to obejmowanie integracją europejską kolejnych dziedzin (jak np. energetyki) powoduje stały wzrost znaczenia kontaktów wielostronnych. Istniejące między Rosją i UE instytucje nie zapewniły jednak pogłębiania relacji dwustronnych i sposobem na intensyfikację współpracy stawało się wprowadzenie do dialogu nowej idei. Jedną z nich było nowe porozumienie o partnerstwie strategicznym. Wobec wolnego tempa jego negocjowania, Rosja coraz częściej zaczęła podnosić kwestię ruchu bezwizowego i uregulowania kwestii energetycznych. Najnowszą inicjatywą stał się program „partnerstwa na rzecz modernizacji", które stało się dominującą formą współpracy, zaś negocjacje nad nowym układem toczą się niejako w cieniu. Wydaje się jednak, że niezależnie od wyniku rozmów tzw. PCA 2 nie przyniesie jakościowej zmiany w relacjach dwustronnych. Strony w różny sposób rozumieją jego znaczenie oraz zakres. Ponadto, zasadnicze punkty sporne nie dotyczą bezpośrednio układu, ale fundamentalnych zasad współpracy i nawet jego wynegocjowanie (nie mówiąc o wymaganej ratyfikacji przez 27 krajów unijnych i Rosję) nie zdoła ich rozwiązać.

Umowy Unii Europejskiej z krajami AKP o partnerstwie gospodarczym - nowy wymiar relacji czy niedokończona koncepcja? - Grzegorz Mazur
Relacje EWG/UE z krajami AKP sięgają samego początku integracji europejskiej, będąc niejako naturalnym następstwem kolonialnej przeszłości wielu państw europejskich. Rozpoczynając formalną współpracę na podstawie traktatu rzymskiego, poprzez zawierane na przestrzeni lat kolejne umowy, obydwie strony doszły do kolejnego ważnego momentu w kształtowaniu wzajemnych relacji, jakim było podpisanie w 2000 r. Umowy o partnerstwie z Kotonu. Jednym z fundamentalnych założeń nowego porozumienia było wynegocjowanie umów o partnerstwie gospodarczym (UPG) na poziomie poszczególnych regionów AKP, które począwszy od 1.01.2008 r. miały stać się prawną podstawą współpracy gospodarczo-handlowej. Wiele kwestii spornych, które wyniknęły podczas toczących się negocjacji (tempo i zakres liberalizacji, stosowanie KNU, handel usługami, „kwestie singapurskie") uniemożliwiło osiągnięcie porozumienia w założonym czasie. Spośród regionów jedynie państwa Karaibów podpisały z UE pełną UPG w założonym czasie. Wiele innych państw AKP, które pierwotnie parafowały treść przejściowych UPG w dalszym ciągu ich nie podpisało lub nie ratyfikowało. W tej sytuacji (wrzesień 2011 r.) Komisja Europejska przedstawiła nową propozycję, która ma uporządkować pozostający w zawieszeniu od prawie 4 lat układ. Wydaje się prawdopodobne, że w obliczu obecnej sytuacji na świecie (kryzys gospodarczy oraz problemy z zakończeniem rundy dauhańskiej) wynegocjowanie pełnych UPG ze wszystkimi regionami AKP będzie trudne i odległe w czasie.

Reorganizacja długu a konsekwencje wyjścia z EUW - Janusz Sawicki
Refinansowanie długu krajów peryferyjnych, które zostało rozpoczęte decyzjami z 2010 roku, pomimo przeprowadzonych zmian i uzupełnień, nie powoduje spodziewanych skutków. Jest w związku z tym wysoce prawdopodobne, gdy warunki reorganizacji długu zostaną odrzucone przez kraje niewypłacalne (formalnie czy też przez rynek), że będziemy świadkami „właściwego" procesu bail-in. Będzie to autentyczny test odpornościowy zarówno dla zaangażowanych banków, jak i decydentów oraz regulatorów. Greckie default pokaże także, które gospodarki są w stanie samodzielnie wspierać system finansowy, a które muszą polegać na mechanizmach transferowych. Formalnie ogłoszona niewypłacalność spowoduje też zwolnienie płatności z CDS i pokaże prawdziwą wielkość strat po obu stronach Atlantyku- strat, które w końcu i tak będą musiały zostać pokryte z pieniędzy podatnika. Grecka upadłość spowoduje też niewypłacalność greckich banków, odcinając kraj od zewnętrznego zasilania. Skutki upadłości pokażą więc także koszty łamania wcześniej dobrowolnie przyjmowanych zasad (moral hazard). Wydaje się też, że jest to obecnie jedyna efektywna droga prowadząca do usprawnienia funkcjonowania strefy euro. Z drugiej strony, jeżeli politycznie wspierany mechanizm reorganizacji długu (częściowej redukcji i refinansowania) zawiedzie z powodu złej konstrukcji czy też z powodu braku środków, to może zapoczątkować rozpad strefy euro.

Międzynarodowe uzwiązkowienie - niedawna przeszłość i nowe tendencje - Domenico Buccella
W artykule przestawiono szeroki przekrój działań europejskich związków zawodowych od czasu powstania Programu Jednolitego Rynku do chwili obecnej. Pokazano, jak działania te rozwinęły się w wyniku przemian strukturalnych zachodzących w procesie integracji gospodarczej w Unii Europejskiej. Przedstawiony obraz sugeruje, że mimo występujących problemów proceduralnych i różnic na poziomie narodowym, europejskie związki zawodowe próbują dostosowywać swoją działalność koordynacyjną, zgodnie z zasadą, że stosunki przemysłowe kształtują się pod wpływem struktury rynkowej.