Mapa strony  Logowanie    Wersja do druku     
 
  Strona głównaDziałalnośćZakład Integracji Europejskiej (ZIE)Unia Europejska.pl (d. Wspólnoty Europejskie)Abstrakty2/2011
Szukaj:   
 

 
Rada Programowa
Kolegium Redakcyjne
Wymogi redakcyjne
Procedura kwalifikacji artykułów do publikacji
Lista recenzentów
Warunki prenumeraty
Spis treści numerów wg roczników
Abstrakty
1/2011
2/2011
3/2011
4/2011
5/2011
6/2011
1/2012
2/2012
3/2012
4/2012
5/2012
6/2012
1/2013
2/2013
3/2013
4/2013
5/2013
6/2013
1/2014
2/2014
3/2014
4/2014
5/2014
6/2014
1/2015
2/2015
3/2015
4/2015
5/2015
6/2016
1/2016
2/2016
3/2016
4/2016
5/2016
6/2016
Egzemplarze on-line
Najczęściej cytowane artykuły w czasopiśmie





 

2/2011

Handel Unii Europejskiej w 2010 roku - Wojciech Mroczek
W 2010 r. nadal utrzymywało się ożywienie w handlu międzynarodowym. Według szacunków Światowej Organizacji Handlu (WTO) światowy eksport w 2010 r. wzrósł realnie o 14,5%, po spadku w 2009 r. o 12,0%. Tym samym wolumen światowej wymiany osiągnął w końcu 2010 r. poziom sprzed kryzysu. Ekonomiści WTO oceniają, że wzrost obrotów handlu międzynarodowego w znacznym stopniu przyczynił się do wyjścia światowej gospodarki z recesji. Sytuacja w poszczególnych regionach świata była jednak bardzo różna. Stosunkowo niski wzrost aktywności sektora eksportowego odnotowała Unia Europejska, nawet w porównaniu z pozostałymi gospodarkami rozwiniętymi. Według WTO, wolumen jej eksportu zwiększył się w 2010 r. o 11,4%. Względnie niska dynamika eksportu wynikała głównie z faktu, że największa część wymiany handlowej krajów UE realizowana jest wewnątrz tego ugrupowania. Spośród krajów starej Unii względnie wysoką dynamiką odznaczał się eksport Niemiec (przede wszystkim za sprawą zwiększenia sprzedaży do krajów trzecich). Znaczny wzrost eksportu niemieckiego zwiększył popyt sektora eksportowego na dobra pośrednie - wzrost obrotów w filiach korporacji niemieckich (co znalazło odzwierciedlenie nie tylko we wzroście bezpośredniego eksportu do Niemiec, ale także w eksporcie do innych krajów, zwłaszcza Europy Środkowej i Wschodniej). Mimo wzrostu, wartość importu we wszystkich dwudziestu siedmiu krajach Unii Europejskiej była w 2010 r. niższa niż przed kryzysem.

Kierunki zmian polityki spójności Unii Europejskiej: wnioski dla Polski - Elżbieta Kawecka-Wyrzykowska, Iwona Grabowska
Dyskusję o przyszłości polityki spójności, jej priorytetach, skali finansowania i zasadach rozdziału środków zintensyfikowały: konieczność przygotowania nowego budżetu dla Unii po 2014 r., nierównowaga finansów publicznych większości państw UE i w efekcie chęć ograniczenia wydatków z budżetu UE na niemal wszystkie rodzaje działań, nowe wyzwania stojące przed UE (zmiany demograficzne, zmiany klimatyczne) i ekonomiczna racjonalność ich zwalczania na poziomie UE, wpisanie polityki spójności jako ważnego instrumentu realizacji strategii Europa 2020, a także potrzeba dodania aspektu terytorialnego do polityki spójności, zgodnie z postanowieniami Traktatu z Lizbony.
Podstawy intelektualne reformy polityki spójności, zaproponowanej przez Komisję, wywodzą się z tzw. nowego paradygmatu polityki spójności, przedstawionego w 2009 r. w raporcie F. Barki. Jest to koncepcja polityki spójności (zwanej też polityką rozwoju) ukierunkowanej terytorialnie. Jednocześnie polityka spójności powinna być bardziej zorientowana na rezultaty, dlatego ważne jest „ustalenie czytelnych wskaźników dotyczących spodziewanych rezultatów". Komisja zaproponowała też wzmocnienie zasady warunkowości, czyli uzależnienie wsparcia finansowego od przestrzegania przez beneficjentów dyscypliny finansów publicznych oraz zasad dobrego zarządzania. Obecnie, nieprzestrzeganie kryteriów fiskalnych paktu na rzecz stabilności i wzrostu może spowodować zawieszenie jedynie Funduszu Spójności i nie ma negatywnych skutków dla funduszy strukturalnych.
Dla Polski przyszłość polityki spójności jest bardzo ważna. Jako jej największy beneficjent chciałaby ona utrzymać wysokie środki finansowe także w latach następnych. Jest jednocześnie gotowa pójść na pewne kompromisy dotyczące modyfikacji celów, zasad, itp., jakkolwiek nie popiera wszystkich nowych propozycji. Poważne trudności gospodarcze w całej Unii oraz brak wizji pogłębienia integracji politycznej utrudniają osiągnięcie kompromisu i szersze uwzględnienie postulatów Polski.

Członkostwo Chorwacji w Unii Europejskiej - oddalająca się perspektywa - Marzenna Błaszczuk-Zawiła
Z dokumentu Rady Ministrów z 15 marca 2011 r. pt. „Program 6-miesieczny polskiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej w II połowie 2011 r." wynika, że istot nym zamierzeniem polskiego przewodnictwa w Radzie UE będzie zakończenie negocjacji akcesyjnych z Chorwacją i podpisanie z nią traktatu akcesyjnego. Przyjęcie Chorwacji do Unii Europejskiej poszerzy strefę wartości i regulacji europejskich oraz powiększy rynek wewnętrzny.
Unijno-chorwackie rokowania akcesyjne wkroczyły już w końcową fazę i do ich zakończenia konieczne jest zamknięcie zaledwie 5 rozdziałów negocjacyjnych. Proces integracji przebiega jednak zdecydowanie wolniej niż wcześniej zakładano i termin zakończenia negocjacji jest ciągle przesuwany. Istnieje, zatem obawa, że polskiemu przewodnictwu nie uda się zrealizować planów w tym zakresie.
W artykule zaprezentowano dotychczasowy przebieg unijno-chorwackich negocjacji akcesyjnych oraz oceny stanu przygotowań Chorwacji do członkostwa w UE, przedstawione przez Komisję Europejską w listopadzie 2010 r. i marcu 2011 r. Zamieszczono w nim również informację o dwustronnych stosunkach handlowych i unijnym wsparciu finansowym udzielanym Chorwacji na dostosowania do kopenhaskich kryteriów członkostwa. W ostatniej części artykułu zawarto ocenę perspektyw członkostwa tego kraju w UE.

Perspektywy członkostwa Islandii w Unii Europejskiej - Paweł Frankowski
Celem artykułu jest analiza czynników zewnętrznych i wewnętrznych, mających wpływ na proces negocjacji członkostwa Islandii w Unii Europejskiej. W tym celu scharakteryzowane zostały cztery, wzajemnie oddziaływujące na siebie kwestie, istotne dla islandzkiej polityki zagranicznej: pozycja geopolityczna, specyficzna koncepcja suwerenności oraz członkostwo w EOG, rybołówstwo oraz gospodarka Islandii po kryzysie ekonomicznym. Silne poparcie społeczne dla członkostwa Islandii w Unii Europejskiej, jakie pojawiło się w efekcie wybuchu kryzysu ekonomicznego obecnie nie przekłada się jednak na wolę wstąpienia do UE, a zmiany na scenie politycznej Islandii, jakie nastąpiły po 2008 roku, w tym zmiana stanowiska wobec ewentualnego członkostwa w UE, mają charakter pozorny i nie pociągają za sobą długotrwałych konsekwencji dla polityki zagranicznej tego państwa. Tym samym w najbliższej przyszłości nie należy spodziewać się poważniejszych zmian w polityce Islandii wobec UE.