Koszt życia w Korei Północnej należy do najwyższych i najbardziej niestabilnych na świecie, a podstawowe dobra potrafią kosztować wielokrotność oficjalnych zarobków wynoszących ok. 5–10 tys. wonów (15–30 zł) miesięcznie.
W realiach chronicznych niedoborów żywności, ubrań i paliw hiperinflacja sprawia, że kilogram ryżu – podstawowy składnik diety – może pochłonąć całą pensję miesięczną, zmuszając mieszkańców do desperackich strategii przetrwania.
Gospodarka oparta na racjach i czarnym rynku
Gospodarka Korei Północnej opiera się na Publicznym Systemie Dystrybucji Żywności (PDS), który w teorii zapewnia podstawowe racje. W praktyce system załamał się dekady temu z powodu klęsk żywiołowych, sankcji i nieefektywnego planowania centralnego.
Mieszkańcy polegają na czarnych rynkach (jangmadang), gdzie ceny są niekontrolowane i rosną lawinowo. Średnia oficjalna pensja to zaledwie 5–10 tys. wonów miesięcznie (15–30 zł), co nie wystarcza nawet na minimalne potrzeby, dlatego wielu obywateli dorabia w szarej strefie lub w handlu przygranicznym.
Hiperinflacja nasiliła się w ostatnich latach, czyniąc ryż towarem luksusowym. Doniesienia Daily NK i Radio Free Asia wskazują, że obywatele muszą pracować około dwóch miesięcy, by kupić kilogram ryżu i piersi z kurczaka o łącznej wartości ok. 66 zł.
Ceny żywności – ryż za całą pensję
Żywność pochłania największą część domowych budżetów. Poniżej przykładowe ceny z jangmadang w Pjongjangu i przygranicznym Hyesan:
- ryż – 10–12 tys. wonów za kilogram (ok. 32 zł), czyli równowartość całej miesięcznej pensji; w Hyesan cena sięga ok. 12,2 tys. wonów,
- pierś z kurczaka – ok. 15 tys. wonów za kg (w połączeniu z ryżem – ok. 66 zł za obiad dla rodziny),
- inne produkty – kukurydza mieszana z ryżem jako substytut; warzywa i mięso pozostają poza zasięgiem większości rodzin.
Coraz częstsze są omdlenia z głodu, a rodziny sprzedają bony PDS, by sfinansować podstawowe wydatki. Dla przejrzystości, poniżej zestawienie orientacyjnych cen i ich relacji do zarobków:
| Produkt | Cena w wonach (przybliżona) | Równowartość w zł | Proporcja do pensji (5–10 tys. wonów) |
|---|---|---|---|
| Ryż (1 kg) | 10–12 tys. | ok. 32 zł | 100–240% miesięcznej pensji |
| Pierś z kurczaka (1 kg) | ok. 15 tys. | ok. 34 zł | 150–300% pensji |
| Zestaw obiadu (ryż + mięso) | ok. 25–30 tys. | ok. 66 zł | 250–600% pensji (ok. 2 miesiące pracy) |
Mieszkanie, opłaty i media – państwowa kontrola z ukrytymi kosztami
Mieszkania są przydzielane przez państwo i formalnie darmowe, ale utrzymanie generuje ukryte koszty. Brak prywatnej własności oznacza, że lokatorzy finansują remonty z własnej kieszeni lub wymieniają się bonami.
Opłaty za prąd, wodę i ogrzewanie są symboliczne (kilka wonów miesięcznie), jednak chroniczne blackouty zmuszają do zakupu generatorów diesla z czarnego rynku (ok. 1–2 mln wonów) – to setki procent rocznej pensji.
W Pjongjangu elity korzystają z centralnego ogrzewania, podczas gdy reszta kraju boryka się z niedoborami paliw. Szacowane rachunki za media dla przeciętnej rodziny to ekwiwalent 1–5 tys. wonów (3–15 zł) miesięcznie, co bywa „tanie” wyłącznie dlatego, że wiele gospodarstw rezygnuje z ogrzewania zimą.
Ubrania i pościel – luksus na dwa lata pracy
Ubrania i tekstylia są skrajnie drogie. W Pjongjangu pojawiły się komplety koców, poduszek i futonów, gdzie najtańszy zestaw kosztuje ok. 210 tys. wonów (ok. 960 zł), a wersje luksusowe nawet 780 tys. wonów (ok. 3600 zł).
By sfinansować taki zakup, mieszkańcy sprzedają bony żywnościowe, a zamożniejsi skupują je i odsprzedają z zyskiem. Średnio obywatele muszą pracować nawet dwa lata, by pozwolić sobie na zwykły koc.
Transport i inne wydatki codzienne
Transport publiczny jest bardzo tani (ok. 1–5 wonów za bilet autobusowy), ale paliwo na czarnym rynku kosztuje setki wonów za litr, więc normą jest rower lub pieszo. Leki i opieka zdrowotna są teoretycznie bezpłatne, lecz antybiotyki z Chin kosztują 50–100 tys. wonów (150–300 zł). Edukacja jest państwowa, ale mundurki i podręczniki to dodatkowe, trudne do udźwignięcia koszty.
Porównanie z Koreą Południową – przepaść między północą a południem
Dla kontrastu, w Korei Południowej koszt życia dla jednej osoby to ok. 3960,78 zł miesięcznie (18,59% taniej niż w Polsce), a pensje są wielokrotnie wyższe. Poniższe zestawienie podkreśla skalę różnic:
| Kategoria | Korea Północna (przybliżone, czarny rynek) | Korea Południowa (miesięcznie, 1 osoba) |
|---|---|---|
| Pensja miesięczna | 5–10 tys. wonów (15–30 zł) | ok. 4000–8000 zł |
| Ryż (1 kg) | 10–12 tys. wonów (ok. 32 zł) | ok. 12,7 zł |
| Mieszkanie + media | minimalne (państwowe, niska dostępność) | ok. 1481 zł + 440 zł |
| Koc/futon | 210–780 tys. wonów (960–3600 zł) | ok. 100–500 zł |
Wnioski dla biznesu i inwestora – ryzyka i perspektywy
Dla firm międzynarodowych Korea Północna pozostaje rynkiem zamkniętym sankcjami, jednak analiza kosztów życia odsłania kluczowe bariery operacyjne i finansowe. Najważniejsze ryzyka i obserwacje są następujące:
- hiperinflacja i niestabilność cen – gwałtowne wahania wartości towarów utrudniają wyceny, kontraktowanie i planowanie łańcucha dostaw;
- dominacja czarnego rynku – ograniczony dostęp do oficjalnych kanałów dystrybucji zwiększa koszty transakcyjne i ryzyko prawne;
- sankcje i zależność od Chin – restrykcje utrudniają przepływy towarów i dewiz, a pośrednictwo przygraniczne podnosi ceny i ryzyko egzekucyjne;
- niska siła nabywcza – dochody ludności nie pokrywają podstawowych potrzeb, co ogranicza popyt na większość dóbr konsumpcyjnych.
Prognozy na 2026 r. wskazują na dalszy wzrost cen bez głębokich reform strukturalnych. Inwestorzy powinni monitorować raporty Daily NK i Radio Free Asia, by śledzić lokalne trendy, kursy i wahania podaży.
Dane opierają się na raportach z lat 2023–2025; rzeczywiste ceny fluktuują z powodu inflacji i braku oficjalnych statystyk.